Werken
in een AIDS-hospice in de V.S.
Elke Grothstück heeft in 2005 in een AIDS-hospice in Texas gewerkt. Het werk gaf haar een overvloed aan indrukken en ervaringen:
“Het begon met de vertrekcursus. Ik heb de eerste keer heel openhartig over mijn leven gesproken. Nu weet ik, dat dit heel belangrijk is en ik ben blij dat jonge mensen tegenwoordig de mogelijkheid hebben hun problemen vroeg te herkennen en daar aan te werken. Met of zonder hulp. Ik heb voor mezelf hulp gezocht.
Het verblijf in de VS was voor mij een belangrijk deel van mijn leven. Ik heb mezelf vaak afgevraagd: waarom doe je dit? Op deze vraag kan ik nu nog steeds geen antwoord geven. Trenton, een jonge zeer gelovige Amerikaan, zei me eens: ”Je zult je innerlijke vrede vinden.” Ik heb daar veel over nagedacht, maar ik denk dat dit gewoon mijn lot is.
Ik heb fantastische mensen ontmoet, zelfs vrienden gemaakt, heb vele mooie en ook minder mooie dingen meegemaakt; ik heb mezelf een beetje beter leren kennen en mezelf leren accepteren. Voordat ik met EIRENE in contact kwam, werd ik vaak geleefd; in Houston heb ik vooral mijn eigen leven geleefd. Ik ben nederiger geworden en heb ondertussen geleerd mijn grenzen te erkennen. Ik voel me beter.
Ik
heb mijn eigen
mening over de Amerikanen kunnen vormen. Ik heb zo veel
vanzelfsprekende vriendelijkheid en behulpzaamheid ervaren, wat ik maar
al te graag mee naar Duitsland teruggenomen heb. Zo werd ik
bijvoorbeeld door Steve, een jongeman die ik niet kende, voor moederdag
te eten uitgenodigd met de woorden: “Jij bent toch ook
moeder!” Een ander voorbeeld: omdat ik vroeger ziek ben
geweest,
moest ik de ziektekosten zelf betalen. Een arts die mij daar behandelde
heeft echter afgezien van zijn honorarium en heeft mij gratis geholpen.
Een klant heeft een schilderij voor me gemaakt. Zomaar voorbeelden van
een “bij-de-hand-nemen”, uitnodigingen van vreemden
voor
bijeenkomsten, etentjes, uitstapjes. Als ik er zo over nadenk, schieten
mij heel veel situaties in gedachten, die mijn leven
beïnvloed hebben.”
