Nieuwsbrief 1 van Sharon Webster uit Niger
Mei 2007"Ik denk dat ik de afgelopen 6 maanden, dat ik nu in Niger ben, wel 5 keer begonnen ben om een nieuwsbrief te schrijven. Elke keer strandde ik weer. Ik schrijf erg veel voor mijn website, swebster.web-log.nl, en daar staan dan ook al mijn persoonlijke verhalen. Alle ups en downs in het dagelijkse leven in Niger. Hier wilde ik dus niet nog een keer over schrijven in mijn nieuwsbrief. De nieuwsbrief is meer een verslag van mijn werk en tot nu toe kon ik dat nog niet goed verwoorden. Het duurt gewoon even tot je hier een beetje in de gaten krijgt wat jou werk is en hoe alles precies in zijn werk gaat. Als het ware zie je door de bomen het bos niet meer.
Volgens een wereldranglijst bevind ik mij in het armste land ter wereld en er zijn dan ook erg veel problemen hier. De statistieken zijn een levensverwachting van rond de 40 jaar, een zeer hoog geboorte cijfer, maar ook een hoog aantal kinderen dat sterft voor het 5e levensjaar. Het hoogste aantal vrouwen ter wereld dat sterft in het kraambed. De eerste maanden had ik tijd nodig om alles te laten bezinken en op een rijtje te krijgen wat ik kon doen binnen mijn project. Je ziet hier zoveel, kinderen die thuis zitten, omdat er geen leraar is. Mannen die bezig zijn een tuin aan te leggen, maar er is geen geld voor een put. Vrouwen, die prachtige gevlochten matten maken, maar de prijs van palmbladeren is te hoog. Kinderen zonder kleren en opgezwollen buikjes, slechte hygiëne, gebrek aan goede voeding. Conflicten tussen nomaden en boeren. Mensen die sterven, omdat er geen ziekenhuis is of een staf met voldoende kennis. Kortom genoeg verschillende velden om aan de slag te gaan.
Akkasum Sallifou - een door EIRENE gefinancieerde put
Nooit een econoom
Ik was echter aangenomen voor een project dat kleine leningen gaf aan mensen, die normaal geen toegang hebben tot extra geld, om zelf verbetering in hun leven tot stand doen komen. Het was een hele nieuwe, vooral economische wereld voor mij en de eerste twee maanden waren dan ook gevuld met het begrijpen van begrippen die te maken hadden met microkrediet, het nemen van Franse les en een stage in een project dat zich bezig houdt met microfinanciën. Het werd mij al snel duidelijk dat ik nooit een econoom zou worden en gelukkig wordt dit ook niet van mij verwacht. Ik verdiep mij meer in culturele aspecten. Waarom werkt iets in een Haussa (etniciteit) dorp wel en in een Touareque gemeenschap niet? Begin januari was het tijd om mij in te werken in het project waar ik de rest van mij verblijf mee zou werken. Ook dit heeft even geduurd, want in de praktijk heb ik vier bazen en ze verwachten allemaal iets anders van me.
Motiveren
Er wordt vooral van mij verwacht dat ik de mensen in het project stimuleer en motiveer. Sinds mijn voorganger begin 2006 is gestopt zijn er een hoop dingen blijven liggen. EIRENE wil dat ik onderzoek doe in In-Gall. Waarom nemen mensen geen krediet bij de bank, zijn de mensen die een rekening hebben tevreden met de service en hoe kunnen we dingen verbeteren? Beide spaarkassen in In-Gall en Agadez zitten in hun laatste fase. Hoofdsponsor ‘Brood voor de Wereld’ financiert tot het einde van dit jaar. Zij hebben samen met EIRENE en Takkayt een programma opgesteld met doelen die gehaald moeten worden. Eigenlijk ben ik bezig met mensen te motiveren om zich aan het programma te houden en ook een beetje druk uit te oefenen, zodat de doelen gehaald worden.
EIRENE is in 1974 begonnen met verschillende projecten in de regio Agadez, een van de initiatieven was een microkrediet systeem. Toen dit project op zijn einde liep, wilden de lokale mensen verder gaan met een eigen project (met steun van EIRENE). In 1991 werd een tweede lokale NGO – Takkayt - in Agadez opgericht. Met geld dat nog over was hebben hun vervolgens de twee spaarbanken opgericht, Terguirguist en Emzigzan. Takkayt ondersteunt en begeleidt mij. Ik werk samen met Effad en Issa. Zij geven mij een programma om mee te werken en met hun bespreek ik eventuele problemen waar ik tegen aan loop. Een keer per maand heb ik een vergadering met hen en zij verwachten van mij een klein verslag van het werk. De afgelopen tijd heeft Effad een bezoek gebracht aan In-Gall om daar een kleine demonstratie te geven hoe je groepen aanspreekt en voorlicht over de producten en voordelen van de spaarkas. Het is ook mogelijk dat ik ga helpen met andere projecten van Takkayt op het gebied van alfabetisering, crisishulp en autopromotie.
Teguirguist in Ing-Gall
De spaarkas in In-Gall is mijn basis, in dit kleine dorp heb ik mijn huis en hier ben ik het grootste gedeelte van de tijd. Het is een rustig dorp met een unieke bevolking. Ze spreken hier Tassawak, een mengeling van bijna alle talen die er in Niger zijn. De eerste maand dat ik in In-Gall verbleef heb ik vooral meegedraaid in de spaarbank zelf. Hoe gaat alles in ze werk? Hoe werken alle organen? De spaarbank heeft twee mensen in vaste dienst, een manager en een caissière. Voor de rest zijn er drie organen die bestaan uit vrijwilligers: een algemene commissie voor alle daagse dingen, een “comité de surveillance” voor de controle en een comité krediet voor de krediet aanvragen. Deze laatste bekijkt de kredietaanvragen van leden en beoordeeld of de spaarbank een krediet zal verlenen. Criteria zijn of het lid actief is, waar het krediet voor bedoeld is en of het lid de regels van de spaarkas accepteert.
De tweede maand, nadat ik door malaria erg ziek ben geweest, ben ik met Effad begonnen om een nieuw product aan groepen uit te leggen. Het product is krediet voor kleine groepen (5 a 7) solidaire vrouwen. Het voordeel voor de vrouwen is dat ze elkaar kunnen steunen met het terugbetalen van het krediet. Voor de bank zijn de kleine groepjes beter te controleren. De afgelopen maanden hebben 16 groepen een krediet gekregen. De komende tijd zal ik deze groepen blijven volgen. Wat is er gebeurd met het krediet? Hoe is het geld besteed? Zijn er problemen met terugbetalen?
Emzigzan in Agadez
In Agadez is een tweede spaarbank, genaamd Emzigzan. Ook hier heb ik eerst een paar weken meegedraaid in de bank zelf. Deze spaarbank is weer heel anders, want zij is gelegen in een stad, vlakbij de markt. De mentaliteit is heel anders dan in In-Gall. Mensen zijn in bepaalde opzichten beter geïnformeerd. Ook is de invloed van het toerisme hier groter. De spaarbank heeft meer leden en ook een groter bereik. Leden van de bank zijn niet allemaal gebonden aan Agadez, ook buiten de stad worden er kredieten verleend.
Ook Emzigzan is bezig met het ontwikkelen van een nieuw product, namelijk krediet in natura. In de Moslimgemeenschap is het voor sommigen, die de koran strikter volgen, verboden om geld te lenen tegen rente. Het nieuwe product is een oplossing voor dit probleem. In plaats van geld wordt er een voorwerp geleend, bijvoorbeeld een motorpomp. Dit gaat als volgt in zijn werk: De cliënt geeft aan dat hij een motorpomp nodig heeft. Hij geeft aan wat voor een, de bank schaft deze voor hem aan, de cliënt betaalt in geld de kosten terug, inclusief rente. Dit product is nog in een testfase. Het is een stuk moeilijker dan gewoon geld lenen, er is veel meer expertise nodig. De tijd zal leren of het mogelijk is voor de kleine spaarbank om dit aan te kunnen.
Leren over ontwikkelingshulp
Ik ben de afgelopen maanden steeds tegen dezelfde problemen aangelopen. Allereerst zijn er verschillende communicatieproblemen tussen de vier verschillende partners. EIRENE is gesitueerd in Niamey en dit is 1000 kilometer naar het Zuiden en in een totaal andere omgeving. Het sturen van informatie duurt soms erg lang. In-Gall is een ander probleem; Er is pas sinds kort een zendmast voor mobiele telefoons, voorheen was er alleen maar een telefooncentrale. Transport is slecht geregeld en het is dus erg moeilijk om regelmatig mensen en informatie te sturen.
Een ander probleem is de lichte concurrentiestrijd tussen de twee spaarbanken. Soms zou het makkelijker zijn voor beide banken om samen te werken, maar wederzijdse wantrouwen staat dit in de weg. Dit is voor mij lastig, aangezien ik voor beide werk. Ik hoop de komende maanden meer aandacht te kunnen besteden aan een oplossing hiervoor.
Een derde probleem is een gebrek aan kennis van veel mensen die werken voor de mutuelles. Alle comités zijn gevuld met vrijwilligers. Dit betekent ten eerste dat zij daarnaast nog gewoon moeten werken en er dus niet altijd tijd is voor de bank, maar ook dat er een gebrek aan kennis is. De wereld van microfinanciën is erg specifiek. Er is behoefte aan meer informatie en educatie, vooral als er nieuwe initiatieven worden genomen, zoals een nieuw product.
De komende tijd zal ik me vooral bezig houden met het in de gaten houden van de twee nieuwe producten. In In-Gall betekent dit contact houden met de verschillende vrouwengroepen en in Agadez het bestuderen van het verloop van de testfase krediet in natura. Ook zal ik meehelpen met andere projecten van Takkayt buiten microkrediet. Ik ben hier erg blij mee, want zo kan ik mijn blik verruimen en meer leren over ontwikkelingshulp. Deze periode is tenslotte een soort stage voor mij en hopelijk een begin van mijn loopbaan in de ontwikkelingsbranche."
