EIRENE-vrijwilligers in Bolivia

"Het project CEDIDOR is een alternatieve technische school waar jongeren en volwassenen een kans krijgen om zich verder te ontwikkelen, ontwikkeling die de reguliere scholen niet kunnen bieden. Er worden cursussen gegeven op het gebied van oa machineschrijven, computer, metaal- en elektrotechniek en meubelmaken. Er is dan ook een werkplaats en een meubelmakerij. Het centrum viert dit jaar het 25-jarig jubileum en mag bij deze ook een uitbreiding tegemoet zien.

De eerste weken waren best wel zwaar. Mijn baas stelde mij overal als professor (leraar) voor, vroeg naar mijn kwaliteiten en naar mijn leerplan. Dat hij mij vanaf het begin als vaste leerkracht beschouwde overrompelde mij in zekere zin omdat ik iets anders verwachtte zoals het onderhoud van de computers. Zelf les geven zou bij mij pas aan de orde komen als ik de taal vloeiender zou spreken. Omdat ik de eerste vrijwilliger in dit project ben is het echter denkbaar dat men nog niet helemaal beseft voor welk een opgave de vrijwilliger wel niet geplaatst wordt. Het is overigens goedgekomen…

Reyes ligt in een landelijke omgeving, de rimboe is hier niet in de buurt. Er zijn hier hoofdzakelijk motorrijders, ruiters, fietsers, ossenwagens en maar weinig auto’s. Zoals overal in de wereld is ook hier de maatschappij in verschillende klassen verdeeld. De armeren wonen in lemen of houten huizen met daken van palmbladeren. De middenklasse woont in stenen huizen en de rijke veeboeren hebben grond met meerdere huizen. Verschillende van hen hebben in het verleden zichzelf grond toegeëigend en daar nooit een cent voor betaald.    

Ik heb mij zeer goed ingeleefd en zeer veel beleefd. Intussen maakt ook mijn Spaans vorderingen. De uitspraak hier in het binnenland is anders dan bv in Spanje zelf en dat maakt het wel moeilijker.

Met een vriend had ik een heel interessant gesprek. Hij zou zich kunnen voorstellen in Europa te werken. Ook als hij onder de meest miserabele omstandigheden zou moeten leven en alleen het goedkoopste eten zou kunnen kopen, zou zijn familie een beter leven hebben dan nu. Hij is leraar en verdient net 110 dollar per maand. Hij heeft uitgerekend dat, wanneer hij in Europa zou gaan werken, hij zijn familie ook met het minst baantje zo’n 400 dollar zou kunnen schenken. Dit gesprek heeft me weer eens duidelijk gemaakt hoe goed we het in Europa hebben."

„Ja, inmiddels heeft ook het internet zijn weg gevonden naar Reyes. Opdat onze technische school sneller kan communiceren met de andere opleidingscentra hier in het Boliviaanse laagland, kwam de directie met het verzoek om een internetcursus voor de leerkrachten te geven. Zij zullen leren hoe ze aan actuele informatie voor hun lessen komen en hoe ze documenten en lesmateriaal met collega’s in andere scholen kunnen uitwisselen. Wat vroeger met de bus verstuurd een dag lang duurde, zonder er zeker van te zijn dat het document echt arriveerde, komt nu binnen enkele seconden bij de andere instituten binnen. Een vooruitgang die het werken duidelijk vergemakkelijkt.
Mijn taak bestaat eruit om leermateriaal met behulp van  Powerpoint-presentaties te maken, de cursus te plannen en deze ten slotte ook uit te voeren. Ik vind het belangrijk dat mijn collega’s alles goed begrijpen wat ik uitleg, zodat zij in toekomst zelfstandig kunnen werken. We werken in koppels, wat het voordeel heeft dat zij niet lang moeten wachten als ze een vraag hebben. Een andere reden daarvoor is dat we slechts twee computers hebben die op internet kunnen. Na een week is al een groot leersucces geboekt en dat maakt mijn werk echt leuk. Mijn collega’s doorzoeken nu met grote gedrevenheid het internet en stoten dagelijks op nieuwe heel nuttige internetsites.
Een probleem zijn de echt dure internetprijzen hier op het platteland. Het kost 15 Bolovianos/uur (= 1,50 Euro), terwijl in de grote steden 2 Bolovianos/uur (= 0,20 Euro) gevraagd wordt. Als je bedenkt dat een gemiddelde arbeider slechts 5 Bololivianos per uur verdient dan is internet een pure luxe.“