EIRENE-vrijwilligers in België
Lennart Schmitt (Teléservice, Brussel, 2004)

“Het is Ramadan. Daar heb ik weinig mee te maken of? Dat dacht ik in ieder geval.Maar ik werk bij Teléservice met kinderen, jeugd en volwassenen met een Arabische achtergrond. Dan ervaart men het anders. “Nachat wil je ook een kop koffie?” of Arim heb je ook trek in een croissant?” Meestal wijst men mij er lachend op: Nee, Lennart, ik houd Ramadan, dank je. Foutje Gelukkig had ik nog niet mijn lunch uitgepakt. Hieraan denk je niet als je naar Brussel gaat. Ik ben zelf geen Moslim maar ik heb me toch maar een beetje aangepast en houd rekening met mijn medewerkers. Dit bevordert het goede contact.”
Daniel Bechstein („Climate Action Networks – Europe (CAN-E)" , Brussel, 2004)
„ Climate Action Networks – Europe (CAN-E) is in 1989 opgericht als overkoepelende organisatie van verschillende Europese milieuorganisaties die zich inzetten voor klimaatbescherming vooral op EU niveau. De organisatie probeert acties te coördineren en brengt actualiteiten, persberichten en brieven aan EU functionarissen in de openbaarheid. Ook wordt de nieuwskrant ‘Hotspot’ regelmatig uitgebracht.
eher Omdat ik op veel interne maillijsten voorkom krijg ik ook veel informatie over actuele problemen, bijvoorbeeld over de klimaatconferentie COP 10, maar ook over bewegingen als de Russische ratificatie van het Kyoto protokol.
Ik heb nu ook een parlementspas die bij gedurende mijn verblijf hier toegang tot het EU parlement verschaft. Dat wordt vooral belangrijk als ik een eigen klein project heb, bijvoorbeeld als ik werk aan een rapport over hergebruik van energie. Ik kan dan regelmatig en zonder moeilijkheden de parlementariërs ontmoeten.
“Het ‘Institute of Cultural Affairs’ is mijn tehuis voor het komende vrijwilligersjaar. Het ligt vijf minuten van mijn werk in het stadsdeel Saint-Jossé aan de oostelijke rand van het centrum van Brussel. Het is een woongemeenschap waar zo’n veertig mensen van overal ter wereld wonen, overigens geen enkele Belg. Er zijn een stuk of tien Duitsers waar ik Duits mee spreek, maar waardoor mijn Engels jammer genoeg niet verbetert”.
Franz Kirsten (Ark, Aywaille, 2004)

“De plaats Aywaille heeft zoals zoveel Belgische stadjes een bijzondere historische en bouwkundige sfeer die niet alleen door de oude heren- en andere huizen wordt geschapen. De kleine steegjes, het gezellige station en de zaterdagse markt dragen daar ook veel aan bij. Niet in de laatste plaats echter ook de Wallonen zelf die prettige mensen genoemd kunnen worden. Hier werd meer dan dertig jaar geleden de Communauté d’Aywaille opgericht, een van de vele takken van de Ark die over de hele wereld te vinden zijn. De Ark, in de jaren 70 door Jean Vanier in Frankrijk opgericht heeft als doel jonge gehandicapten een zo normaal mogelijk leven te bieden. Overigens niet bij elkaar in een groot gebouw maar in kleine groepjes in gewone huizen. Hier in Aywaille bestaat de accommodatie uit twee huizen met zes en acht bewoners plus assistenten waarvan ik er een ben.
Ik heb een 38 urige werkweek met vaste arbeidstijden wat best bijzonder genoemd mag worden omdat bijna overal elders onregelmatig gewerkt wordt, die ervaring heb ik tenminste wel. Mijn werk is de jongeren de zorg te geven die ze nodig hebben, er voor ze te zijn en indien nodig de juiste prikkels toe te dienen zodat de tafels worden gedekt, de muesli wordt gemaakt en de tanden worden gepoetst. Het staat allemaal in het teken van verdere ontwikkeling en autonomie. Niet in die zin dat ze op een dag alles zelf kunnen, daarvoor ontbreken eenvoudig de intellectuele vaardigheden, maar wel dat ze zo veel als mogelijk zelf doen met nu en dan wat bijsturing. Een werkdag omschrijven is moeilijk omdat iedere dag een andere structuur en afloop heeft.
In het atelier Sénevé vinden verschillende
activiteiten
plaats waar de jongeren zich aan het begin van het jaar voor
inschrijven. Ze maken marmelade, houten figuren, sleutelkasten,
postkaarten enz. Er is ook een aanbod van sportieve activiteiten als
zwemmen, wandelen en tafeltennis. Op woensdag doe ik ‘sport
adapté’ speciaal aangepaste sport met balans- en
coordinatie-oefeningen. Ik heb me hier ook een beetje ontwikkeld tot
huismeester omdat niemand anders de vaardigheid bezit om bijvoorbeeld
een doucheslang te verwisselen en zelfs daarvoor een loodgieter moest
komen.
Als klein land biedt België de mogelijkheid om in maximaal 2
uur
een buitenland te bereiken: Nederland, Duitsland, Frankrijk en
Luxemburg. Zelfs Engeland is haalbaar. België biedt met de
kuststreek, de Ardennen en de grote stad genoeg recreatiemogelijkheden.
Omdat ik mijn motor en mijn fiets dank zij een goede vriend hier tot
mijn beschikking heb, ben ik niet afhankelijk van de trein die
overigens met de zogenaamde GoPass, waarmee ik per bestemming slechts
4,15 Euro betaal, ook zeer betaalbaar is.”



