Oktober
2004
Atletiek als weg uit de armoede
Algemeen nieuws
„Wat de sprinkhanen betreft valt het in de regio waar ik werk (het zuidwesten van Niger) wel mee. We hebben ook nog niet al te veel over ze gehoord, wel op het journaal maar niet van mensen die ze gezien hebben. Wat ons een beetje (klein beetje maar voorlopig) zorgen baart is het feit dat er zo nu en dan op de bussen die tussen Niamey en Agadez rijden geschoten wordt. Niet dat we er zelf mee reizen of zo, maar het is natuurlijk geen goed teken voor de binnenlandse rust, zeker als het sporadisch maar toch redelijk regelmatig gebeurt. Maar goed, hopelijk is dat het werk van enkele individuen die dan snel opgepakt kunnen worden. Wat het klimaat hier betreft ziet alles er wel goed uit, het regenseizoen is een beetje laat, maar daarna wel voldoende regelmatig ingezet zodat de eerste nieuwe „mil“ alweer op de markt verschijnt. Aangezien de boeren waarmee wij werken vooral van deze molen afhankelijk zijn voor hun basisvoeding, ziet het er naar uit dat we het komende jaar zonder al te veel problemen goed kunnen samenwerken.”
Atletiek in Dosso
„Salamatou Hassane (19 jaar) is een natuurtalent, zonder regelmatige training is ze nationaal kampioene op de 400m geworden en het ziet er naar uit dat ze dat ook nog wel enkele jaren zal blijven. Helaas houdt daar ook het goede nieuws op, als oudste meisje van het gezin is ze gewend haar zin te krijgen en ze is niet echt gemotiveerd om te trainen, verder doet ze het niet zo goed op school (heeft ze geen zin in) en is haar familie één van de armere van onze atletes, wat er voor zorgt dat sport absoluut geen prioriteit heeft. Haar vader is vrachtwagen chauffeur zodat haar moeder het grootste deel van het jaar alleen met haar 5 kinderen in hun lemen 2 kamer huisje achterblijft. Het heeft ons heel wat overredingskracht gekost om haar en haar familie over te halen Salamatou zo goed en zo kwaad als het gaat „regelmatig“ naar de trainingen te laten komen.
Begin dit jaar hebben we een paar keer aan wedstrijdjes in de hoofdstad mee gedaan met als doel dat de atletiekbond onze atleten onder ogen zouden krijgen, zodat ze niet zoals gebruikelijk alleen maar aan de atleten uit de hoofdstad denken als er iemand moet worden uitgezonden. De resultaten van onze atletes waren zo goed dat in maart twee van onze atletes gepreselecteerd werden samen met een meisje uit de hoofdstad Niamey voor het unieke ticket dat de bond zou krijgen voor de Olympische Spelen. Terwijl in andere landen de voorbereiding op de spelen jaren te voren begint, heeft het hier tot anderhalve maand voor de spelen geduurd voordat we wisten dat Salamatou van de drie geselecteerd was en dus naar Athene mocht. Van de overheid of het olympisch comité hebben we al die tijd geen enkele ondersteuning gehad, behalve twee weken voor het vertrek toen we uiteindelijk toch nog de 30 euro ziektekosten vergoed kregen omdat een taxi bij het wegrijden haar voet behoorlijk geschaafd had en we herhaaldelijk bij de dokter langs moesten om dat op tijd geheeld te krijgen. Salamatou is dit seizoen flink vooruit gegaan: haar 1.04 van vorig jaar heeft ze al verbeterd tot 1.01 en nog veel betere tijden zitten er in. Natuurlijk zijn dit geen tijden om mee naar de Olympische Spelen te gaan (daar lopen ze gemiddeld ruim 10 seconden sneller) maar landen die geen atleten hebben die zich gekwalificeerd hebben worden uitgenodigd maximaal een atleet en een atlete te laten deelnemen om toch nog op de een of andere manier aan het olympische feest deel te kunnen nemen. Wie denkt dat er daarom een hele kleine delegatie naar Athene is gegaan heeft het mis, ze hebben het klaargespeeld om rondom 4 sporters (2 atleten, een zwemmer (ook op uitnodiging) en een judoka (gekwalificeerd) een delegatie van zo’n 15 bobo’s (waarvan maar 3 technische begeleiders van de sporters) op te bouwen. En uiteraard was er voor de trainers uit Dosso geen plaats, die plaats werd tijdelijk door de Technisch Directeur van de Atletiekbond hier overgenomen (helaas meer op papier dan in de praktijk zou ter plekke blijken).
Voor Salamatou is dit een grote kans omdat het maar zelden voorkomt dat atleten van haar niveau de kans krijgen om geheel verzorgd drie weken in Europa te verblijven en met sport bezig te zijn. Natuurlijk komt ook het zakgeld dat ze krijgen goed van pas. Voor de atletiek beoefening is het ook goed omdat haar familie en de andere atleten nu zien dat de sport beoefening, behalve goed voor het lichaam, ook andere voordelen op kan leveren. Wat voor de meeste families hier het belangrijkst is, is echter of het ook financieel iets oplevert. Salamatou heeft vlak voor ze vertrok zo’n 60.000 F.CFA (ongeveer 100 Euro) van haar zakgeld van het nationale Olympische comité naar haar moeder gestuurd wat hier al gauw een klein maand salaris is. Verder is ze ook goed uitgerust met sport en vrijetijdskleding. We hopen dat deze ervaring als motivatie dient voor haar en onze andere atleten.”
