Interview met Inty Yubelka Ubeda Rodrigues

Nicaraguaanse medewerkster van Los Pipitos, 25 jaar

Je bent medewerkster van het centrum Los Pipitos. Wat is je functie?

Ik werk als opvoedkundige in de groep van de jonge volwassenen met een geestelijke handicap. Alleen ‘s morgens. In Los Pipitos werk ik maar voor 50%. In het begin was ik verzorgster van de groep kleine kinderen, maar ik ben toen veranderd van functie. Ik heb geen professionele opleiding, maar Los Pipitos biedt steeds weer cursussen en seminars aan van één dag. Daar heb ik veel geleerd en ik geloof dat ik mijzelf met trots opvoedkundige mag noemen.

Hoe lang werk je al bij Los Pipitos?

Sinds mijn zoon één jaar is, dus al zeven jaar.

Waarom werk je hier?

Ik merkte dat er iets niet in orde was met mijn zoon en heb bij Los Pipitos informatie ingewonnen. Zo heb ik Los Pipitos leren kennen. Toen hij ongeveer zes maanden oud was, heb ik me aangesloten bij de opvoedingsgroep voor kleine kinderen. Daar heb ik met andere moeders kunnen praten die bijna hetzelfde lot ondergingen als ik. Maar de meesten waren zeer terughoudend en ik wilde veel weten en heb steeds de meeste vragen gesteld aan de groepsleidster. Toen het nodig was om in de eigen stadswijk andere families met gehandicapte kinderen te bezoeken, om bewustmakingswerk te doen, heb ik spoedig een leidinggevende functie overgenomen, natuurlijk op vrijwillige basis en ik werd bemiddelingspersoon voor mijn stadsdeel. Later heeft de directrice me naar Los Pipitos gehaald en me als verzorgster en opvoedkundige aangenomen. Sindsdien ben ik hier en heb nog niets anders gedaan. Eigenlijk bevalt het me hier prima, maar ik wil ooit hogerop komen en een andere functie bekleden. Soms heb ik het gevoel dat ik niet verder kom. Maar het is heel moeilijk om hier in Nicaragua werk te vinden.

Welke schoolopleiding heb je?

Ik heb de basisschool (6 jaar) en tot ik 14 jaar was, het voortgezet onderwijs gevolgd. Maar wegens familieomstandigheden heb ik het voortgezet onderwijs niet afgemaakt. Pas met 17 jaar heb ik het afgesloten. Toen ben ik een administratieve opleiding gaan volgen en een half jaar later was ik zwanger. Sindsdien heb ik niet meer kunnen studeren.

Je bent moeder van een gehandicapte zoon. Hoe heet hij en hoe oud is hij?

Hij heet Ludwin Josué. Deze maand wordt hij acht jaar.

Wat voor een handicap heeft hij?

Cerebrale parese. Hij kan zich nauwelijks bewegen en kan alleen maar worden gedragen of in een rolstoel worden verplaatst. Hij kan niets vastpakken, kan alleen maar geluiden voortbrengen. Met zijn ogen en in het bijzonder met zijn gezichtsuitdrukking kan hij tamelijk goed communiceren. Hij zit overdag bijna de hele tijd in zijn rolstoel, die helaas niet zo goed is aangepast aan zijn behoeften. Bijna elke vijf minuten valt zijn hoofd op zijn schouder of naar voren. Er moet praktisch altijd iemand bij hem zijn om zijn hoofd weer rechtop te zetten.

Wat was de oorzaak van de handicap van je zoon?

Ik heb een traumatische bevalling gehad, die heel erg zwaar was….ik denk er niet graag aan terug. Ludwin heeft toen zuurstofgebrek gehad.

Wanneer merkte je dat Ludwin gehandicapt was?

Pas toen hij ongeveer zes maanden oud was. Ik had toen een vriendin met een kind in dezelfde leeftijd als Ludwin. Ik begon te vergelijken omdat haar kind zich al kon draaien, voorwerpen vast kon grijpen en kon zitten. Het viel me op dat Ludwin dat allemaal nog niet kon. Daarom ging ik naar Los Pipitos waar meteen bij het eerste bezoek de diagnose cerebrale parese werd gesteld.

Vertel me iets over Ludwin. Wie is hij, wat doet hij en waar houdt hij van?

Hij is meestal heel serieus. Hij is een goed observeerder, hoort heel goed, kan ieder motorgeluid onderscheiden, want als zijn vader komt met zijn motorfiets is hij heel erg blij, ook al ziet hij hem nog niet. Als iets van hem is, wil hij het met niemand delen. Zijn vermogen om met zijn gezicht iets uit te drukken, is heel goed. In ieder geval begrijp ik bijna alles wat hij wil en hoe hij zich voelt. Andere mensen die hem niet zo goed kennen, vinden het sneller moeilijk om hem te begrijpen. Ik weet niet hoe zijn geestelijke vermogen is, maar ik denk dat hij heel veel opmerkt en begrijpt. Ruwe bewegingen en harde geluiden maken hem aan het lachen. Hij kijkt graag TV, gaat graag naar buiten, gaat heel graag met de auto weg, maar helaas heb ik geen eigen auto. De straten in mijn wijk zijn niet geasfalteerd, daarom kan ik hem maar af en toe meenemen naar buiten voor een wandeling.

In hoeverre heeft de ondersteuning van Los Pipitos je geholpen?

Los Pipitos heeft me erg geholpen bij het verwerken van het verdriet. Vroeger was ik heel treurig, gefrustreerd en tamelijk hulpeloos met Ludwin. Een hele tijd reageerde ik agressief op de kleinste dingetjes en was ik altijd in de verdediging. Ik heb geleerd, om met mijn lot respectievelijk met de handicap van Ludwin om te gaan en ik geloof dat ik dank zij Los Pipitos heb geleerd om te begrijpen wat liefde is. Het komt soms nog steeds voor dat ik een hekel heb aan mijn lot.

Geloof je, dat je gehandicapte zoon je leven heeft veranderd?

Ja, natuurlijk. Als Ludwin Josué er niet was geweest zou ik heel zeker niet de verantwoordelijke persoon zijn geworden die ik nu ben. Ik ben nu een vechtster geworden. Mijn leven is erg geconcentreerd op Ludwin. Iedere beslissing, die ik neem, moet eerst nauwkeurig worden overwogen en ik denk altijd eerst aan Ludwin. Ik kies bijvoorbeeld alleen mannelijke vrienden uit die Ludwin accepteren. Anders begin ik er niet aan. Wat mijn leven natuurlijk ook heeft veranderd is dat ik niet kon studeren. Ik voelde me met Ludwin heel alleen toen hij nog klein was, hoewel ik destijds mijn man aan mijn zijde had. Maar de relatie is stukgelopen. Ik heb een slechte tijd meegemaakt en raakte ook nog verslaafd aan alcohol. Pas nadat ik van mijn man ben gescheiden, ging het weer bergopwaarts met mij. Ik heb geleerd, voor mezelf verantwoordelijk te zijn.

Hoeveel kinderen heb je?

Met Ludwin erbij heb ik drie kinderen. Ze zijn allemaal van een andere vader (lacht). Heel lang wilde ik geen kind meer maar toen ik zwanger werd toen Ludwin zes jaar was, was ik blij dat hij een broertje of zusje kreeg. Ik wilde voor Ludwin een broertje omdat ik dacht dat als in de toekomst Ludwin groot en zwaar zou zijn, een sterke broer hem zou kunnen helpen. Ik heb uiteindelijk een meisje gekregen dat nu drie jaar is en afgelopen jaar is Daniela ter wereld gekomen. Zij is een gezonde, lieve baby.

Hoeveel personen wonen in jouw huis?

Alleen wij vieren en een hulp.

Heb je een eigen huis?

Ja, sinds acht maanden.

Wil je jouw huis alsjeblieft voor me beschrijven?

Op het moment heb ik nog maar twee kamers. De ingang komt meteen in de woonkamer en in een hoek heb ik de keuken ingericht. Het water is in de tuin. In de andere kamer heb ik een houten afscheiding gemaakt. De grond is nog steeds van leem, maar zodra ik wat geld heb, ga ik meteen een stenen vloer leggen.

Hoe zou je droomhuis eruit zien?

Het huis zou een begane grond hebben en een verdieping. Boven zouden de slaapkamers zijn, ieder had een eigen badkamer. Beneden was een grote woonkamer met mooie meubels en alles zou altijd heel schoon zijn. Ik zou een grote keuken hebben met een echt gasfornuis. Ik zou ook graag een logeerkamer hebben. Ik stel me een grote tuin voor, waar de kinderen in kunnen spelen en zich prettig voelen.

Hoeveel personen die in jouw huis wonen, ontvangen een regelmatig maandsalaris?

Alleen ik natuurlijk. Ik krijg ook alimentatie van mijn ex-man, Maar hij geeft me alleen maar geld als hij wil.

Hoeveel verdien je?

$ 70.--. Omdat ik natuurlijk alleen maar ’s morgens bij Los Pipitos werk, en ik verdien nog wat extra geld met straatverkoop. Ik verkoop schoonheidsproducten van Avon en ook kleding.

Is dat voldoende voor het levensonderhoud van je familie?

Eigenlijk niet, maar tot nu toe had ik altijd genoeg om van te leven.

Hoeveel tijd besteed je aan je gehandicapte zoon?

's Avonds en iedere zondag ben ik er voor Ludwin en voor mijn andere kinderen.

Hoe breng je de tijd door met hem?

Ik speel met hem op zijn matras. We spelen met grote speeltoestellen of met een bal. We luisteren naar muziek, kijken vaak TV, of we zitten buiten voor de deur en kijken wat er op straat gebeurt. Op zondag maak ik altijd bijzonder eten klaar. 's Middags rusten we samen uit op mijn bed. Als al mijn kinderen er zijn, houden we een gemeenschappelijk middagdutje op mijn grote bed. Af en toe neem ik Ludwin mee naar buiten.

Wie zorgt voor je kinderen als je aan het werk bent?

Ik heb een meisje aangenomen dat ook bij mij inwoont. Ze is er de hele dag voor Ludwin. Nicole, mijn middelste dochter woont op het moment bij mijn vader en de kleinste breng ik iedere morgen naar mijn moeder en ’s middags haal ik haar weer op.

Hoe laat sta je ’s morgens op en wat doe je voordat je naar je werk gaat?

Ik sta om zes uur op, ga douchen, geef mijn jongste dochter de fles, maak Nicole en Ludwin wakker. Dan maak ik ontbijt, geef mijn hulp een idee wat ze moet koken en zeg haar verder wat ze moet doen. Soms schrijf ik het alleen maar voor haar op. Als ik tijd heb, ga ik snel naar de hoek van de straat en koop de etenswaren voor die dag. Dan ga ik met Daniela naar mijn moeder en uiteindelijk naar mijn werk.

Hoe breng je de tijd na je werk door? Hoe laat ga je meestal slapen?

Ten eerste vraag ik altijd eerst aan mijn huismeisje hoe de dag is geweest, hoe Ludwin Josué zich voelde. Of hij heeft gegeten en wat hij heeft gegeten. Ik kijk na of hij geen uitslag heeft van de natte luiers. Dan maak ik het avondeten klaar. Meestal neem ik dan de tijd voor mijn kinderen. Soms kijken we TV, als ‘Telenovelas’ komt. Als alle kinderen in bed liggen, leg ik de kleding van de kinderen voor de volgende dag klaar, In mijn kamer ruim ik op en leg ook mijn kleren voor de andere dag klaar. Uiteindelijk om 21.30 uur rook ik een enkele sigaret en geniet van het ogenblik dat ik alleen ben. Om ongeveer 22.00 uur ga ik naar bed.

Wat doe je in je vrije tijd?

Ik heb weinig vrije tijd, Maar soms neem ik het gewoon. Ik ga heel graag lopend de stad in en bekijk de etalages, of ik observeer de mensen in de straat en heb daar mijn eigen gedachten over. Soms ga ik wandelen of bezoek ik mensen. Ik reis heel erg graag en bezoek plaatsen die ik niet ken.... maar ik heb hier maar heel weinig de gelegenheid voor.

Ben je gelukkig?

Ik weet het niet. Op het ogenblik ben ik redelijk tevreden en ik ben blij met mijn kinderen. Ik voel me soms niet goed omdat ik nog veel wil bereiken en niet weet welke stappen ik daarvoor moet ondernemen. Of eigenlijk weet ik het wel, maar het is met de kinderen en mijn geldgebrek onmogelijk iets op te pakken. Ik wil heel graag studeren. Misschien heb ik ooit de moed, de tijd en het geld om te studeren.

Heb je dromen?

Ja, ik wil studeren. Ik wil werk, waarin ik een belangrijke functie heb. Ik wil niet middelmatig zijn.

Stel je voor dat er een goede fee komt die je dromen in vervulling laat gaan, wat zou je dan wensen?

Ik wens me werk waarin ik veel mogelijk kan maken. Dat betekent beroepsmatig hogerop komen en ook een goed loon zodat ik goed voor mijn gezin kan zorgen. Ik wil studeren en een academische graad hebben. Ik wil niet steeds op hetzelfde niveau blijven staan.

Wat wens je voor Nicaragua?

Een beter schoolsysteem. Dat alle mensen kunnen studeren. Ik wens een eerlijk Nicaragua, waar alle Nicaraguanen gelijk zijn. Ik wil niet dat de rijken regeren over de armen. Ik wil een veilig Nicaragua zonder criminaliteit. En…. ik wil dat er geen Machisten meer zijn en dat vrouwen meer zelfvertrouwen zouden hebben.